ความรู้สึกตอนที่เขียนไดอารี่ตอนนี้
เป็นความรู้สึกที่สับสนมาก
เป็นความรู้สึกเจ็บปวด
ความรู้สึกผิดหวัง...
และเป็นการกลับมาของความรู้สึกที่กลัวที่สุด
ตั้งแต่เปิดเทอมมานี่
เราก็เรียนไม่ได้หยุดไม่ได้หย่อน
เหนื่อยมากกับการเรียนที่ยากและหนักขึ้น
และการเริ่มต้นของภาษาใหม่
ที่เรียนรวมกับคนที่แทบจะมีพื้นฐานกันมาแล้วหมดทุกคน
เราเลยต้องมีความพยายามมากกว่าคนอื่นๆ
แต่ในความพยายามนั้นมีก็ต้องมีกำลังใจที่จะเป็นแรงผลักดัน
เพื่อทำให้เกิดแรงบันดาลใจที่จะนำไปสู่ความสำเร็จ
ที่เราเคยมีเมื่อตอนเทอมที่แล้ว
และตอนนี้กำลังจะจางหายไปทุกที...
เริ่มต้นที่พ่อแม่
ตั้งแต่ช่วงนี้ที่มีเรื่องกันตลอดเวลา
พ่อแม่ก็ไม่ค่อยให้ความสนใจกับเราซักเท่าไหร่
เราก็เลยเรียนรู้ที่จะต้องต่อสู้ด้วยตัวเอง
ตามด้วยเพื่อน...
น่าเสียดาย ที่เพื่อนที่คอยเป็นกำลังใจให้
ก็ไม่ได้อยู่ด้วยกันเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว
ถึงแม้ว่าในใจ จะยังรู้สึกอยู่ว่ามีเพื่อนอยู่ข้างๆ
แต่ในความจริง "เราห่างกันแล้ว"...
สิ่งสุดท้ายที่เหลืออยู่ คือ คนรัก
เราท้อแล้ว
เราเหนื่อย
เราเบื่อ
เบื่อกับการที่จะต้องมานั่งเสียใจ
และการเสียใจของเรานั้น
มักจะหายไปพร้อมๆกับความเชื่อใจ...
เราหมดไปแล้ว... จะกลับคืนมาก็ยากแล้ว
การที่เราจะบอกว่ารักกับใครซักคน
ลิมิตของการที่จะบอกว่ารักของแต่ละคน ก็ไม่เหมือนกัน
ความรักของเราอาจจะไม่เหมือนกับคนอื่น
แต่ความรักของเรา คือ การเสียสละ ความเข้าใจ การรักในทุกสิ่งที่เค้าเป็น
และมองข้ามจุดบกพร่องเล็กน้อย
น่าเสียดาย....
ที่เราไม่เคยเจอคนที่คิดเหมือนกับเรา
คนที่เคยคิดว่าใช่ แต่เค้ากลับทำให้เราผิดหวังตลอด
นี่อ่ะเหรอคือ รักของเธอ?
คนที่เราเคยคิดว่าเค้าน่ารำคาญ
กลับกลายเป็นคนที่เรารู้สึกผิดด้วยตอนนี้
เค้าหวังดีกับเรามาตลอด เค้าเป็นห่วงเรา
และสิ่งที่เจ็บปวดมากที่สุด คือ "เค้าพูดถูก"
ตอนนี้ อยากอยู่คนเดียว
อยากลองคิดทบทวนดูว่าสิ่งที่จะทำต่อไปคือ อะไร
และคงต้องสู้ต่อไป ด้วยตัวของเราเอง
ในเวลาที่ท้อ ก็จะพยายามหาสิ่งที่ทำให้สู้ต่อไปได้
ต้องพยายามให้กำลังใจตัวเอง
ให้สู้ต่อไปเพื่อตัวเอง....
edit @ 6 Nov 2007 12:52:51 by o p o - r u :: y u c h u n c h i i z B L O G


